Szansa

„Tatuś leży w łóżku i bełkocze. Bełkot przeradza się w wulgarny krzyk i przekleństwa pod adresem mamy. Boimy się tego wrzasku, nigdy nie wiemy, jak to się skończy. Po chwili widzę, jak chwyta garnuszek i rzuca nim w mamę. Mama w ostatniej chwili robi unik i garnuszek ląduje na głowie mojego brata. Brat drze się wniebogłosy, widzę dużo krwi lejącej się z rany. (…) Innym razem pijany ojciec zbił brata paskiem od spodni. Trafił go w głowę metalową sprzączką. Znowu lała się krew”.
Przemoc w rodzinie alkoholowej | Pixabay.com
„Tatuś leży w łóżku i bełkocze. Bełkot przeradza się w wulgarny krzyk i przekleństwa pod adresem mamy. Boimy się tego wrzasku, nigdy nie wiemy, jak to się skończy. Po chwili widzę, jak chwyta garnuszek i rzuca nim w mamę. Mama w ostatniej chwili robi unik i garnuszek ląduje na głowie mojego brata. Brat drze się wniebogłosy, widzę dużo krwi lejącej się z rany. (…) Innym razem pijany ojciec zbił brata paskiem od spodni. Trafił go w głowę metalową sprzączką. Znowu lała się krew”.

To jedno z wielu wspomnień, na których opiera się autobiograficzna książka „Kato-tata” Halszki Opfer – ofiary przemocy ze strony ojca alkoholika. Takich pamiętników mogłoby jednak powstać setki. Życie w takich warunkach sprawia, że dzieci nabierają charakterystycznych cech, które w późniejszym życiu dorosłym, nazywane są syndromem Dorosłych Dzieci Alkoholików. W tym krótkim artykule chciałbym zachęcić do samodzielnego zainteresowania się tym tematem. Piszę go szczególnie do tych, w rodzinie których była osoba pijąca.

W domu, gdzie pojawił się alkohol, dominuje chaos, przemoc emocjonalna i często fizyczna. Dziecko wychowujące się w takiej rodzinie żyje w nieustannej niepewności. Przykładem może być sytuacja, gdy córka mówi mamie, że boi się pijanego ojca, ona odpowiada jej, że przesadza, że tata nie jest pijany, tylko zmęczony. Kilka takich wydarzeń i dziecko przestaje ufać sobie, temu co widzi i słyszy, swoim uczuciom i emocjom. Zaczyna szukać sposobów na odnalezienie się w podobnych sytuacjach. Najczęściej próbuje przewidzieć najróżniejsze scenariusze zachowania ojca i dopasowuje się do nich. Niestety większość tych wyuczonych strategii, które pomagały przetrwać w domu rodzinnym, zupełnie nie sprawdza się poza nim, w życiu dorosłym. Dlatego też osoba z syndromem DDA nie potrafi odnaleźć się w relacji z kimś bliskim, oraz w grupie. Problem widać również w relacji z autorytetami. Osoby, które nie miały wsparcia u rodziców nie potrafią zaufać. Zazwyczaj automatycznie nastawiają się wrogo do osób, które sprawują nad nimi jakiś autorytet - szef w pracy, ksiądz, czy wykładowca na uczelni.

Jeśli w twoim domu, któreś z rodziców uzależnione było od alkoholu, to zachęcam cię do zainteresowania się skutkami, jakie mogło to w tobie zrodzić. Być może odkryjesz dlaczego tak trudno jest ci być spontanicznym? Dlaczego nieustannie potrzebujesz wszystko kontrolować? I dlaczego kolejne twoje związki rozpadają się? Daj sobie szansę.
  • Komentarze Google
  • Komentarze Facebook

0 komentarze:

Prześlij komentarz

Item Reviewed: Szansa Rating: 5 Reviewed By: NOWAK